หากคุณต้องการ “รักแท้” จงเป็นผู้ให้โดยไม่หวังผล

รักแท้ ไม่ใช่เรื่องของการตามหา แต่เป็นเรื่องของการเตรียมความพร้อมให้ตัวเอง

เหมือนการจัดบ้านสวยๆ เอาไว้เพื่อรอรับแขก

ไม่ว่าจะมีแขกหรือไม่ เราก็ต้องจัดบ้านของเราเอาไว้ก่อน

ผู้ที่มีสิทธิ์ครอบครองรักแท้ได้ จะต้องเป็นผู้ที่มีความรักเป็นของตัวเองอยู่แล้ว

แม้อยู่คนเดียวก็ตาม เขาจะเดินด้วยความรัก นั่งด้วยความรัก ยืนด้วยความรัก หลับตาและ ตื่นมาด้วยความรัก

กระทำต่อผู้คนรอบข้างด้วยความรัก เขาจะต้องเป็นผู้ที่มีความดี และความรักอยู่แล้วในตัวเอง เป็นผู้เต็มพร้อมอยู่แล้วไม่ใช่ผู้ขาดแคลน

ขอให้เราทั้งหลายลองคิดดูซักนิดว่า เมื่อคนที่ไล่ล่าความรักสองคนมาเจอกัน

ความสัมพันธ์นั้นจะกลายเป็นรักแท้ได้อย่างไร ในเมื่อทั้งสองคนคิดแต่จะมา

ตักตวงผลประโยชน์จากอีกฝ่ายตั้งแต่แรก ยังไม่ทันรู้จักกันด้วยซ้ำ

ทั้งคู่ต่างก็คาดหวังไว้แล้วว่า จะได้รับความรักจากอีกฝ่ายจนถึงที่สุด

จะต้องมีใครซักคนเดินเข้ามาในชีวิตเพื่อให้ ให้ แล้ว ก็ให้ ในสิ่งที่พวกเขาขาด

คนๆ นั้นจะต้องเข้าใจทุกอย่าง อภัยให้เสมอ แสนดีตลอดเวลา

ยอมรับข้อผิดพลาดที่ผ่านมาได้ทั้งหมด

เรามักใช้คำว่า..ใครซักคนที่พร้อมจะรักและเข้าใจในแบบที่ฉันเป็น

มันดูเป็นคำที่แสนจะง่ายดาย แต่หารู้ไม่ว่า..เพียงคำนี้คำเดียว

มันได้กินชีวิตของเขาไปแล้วหมดสิ้น

เขาตกเป็นทาสผู้ซื่อสัตย์ของเราแล้ว โดยที่ยังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ

ความคิดเช่นนี้ไม่ใช่ความคิดของนักบุญ แต่เป็นความคิดที่มีลักษณะเดียวกับขอทาน

สิ่งนี้ คือ ความเห็นแก่ตัวไม่ใช่รักแท้

รัก คือ การให้ซึ่งเป็นสิ่งที่ถูกต้อง และสวยงาม

เมื่อรักแท้คือสิ่งที่สวยงามแล้วมันจะเริ่มต้นด้วยความน่าเกลียดได้อย่างไร

ไม่มีทาง!

ถ้าคุณต้องการรักแท้ คุณต้องเป็นผู้โหยหาที่จะให้อย่างไร้เงื่อนไข

ไม่ใช่คิดจะเอาโดยไร้เหตุผล

เมื่อขอทาน สองคนมาเจอ ก็ย่อมมีแต่เรื่องของการเรียกร้อง เบียดเบียน

อยากได้นั่น อยากได้นี่ อยากๆๆ ต้องการไม่มีที่สิ้นสุด

มันคือ ” ความโลภ ” ไม่ใช่ความรัก

การจะเกิดรักแท้ได้ จะต้องเป็นการพบกัน

ระหว่างนักบุญสองคน เป็นเรื่องของคนสองคนที่มีความสุขในการให้

และพร้อมจะให้มากขึ้น เมื่อใครซักคนเข้ามาในชีวิต นี่สิเรียกว่ารักแท้

หากคุณต้องการรักแท้ จงเป็นผู้ให้โดยไม่หวังผล

จงรอคอยที่จะอภัยใครซักคน

จงรอคอยที่จะช่วยเหลือ ดูแล ปกป้อง และแสดงความซื่อสัตย์กับใครซักคน

จงมีความรู้สึกไปในทิศทางเหล่านี้เถิด

รักแท้ คือ ความพิเศษ

และมันจะไม่มีวันเกิดขึ้นกับผู้มีจิตใจธรรมดา

ผู้ที่คู่ควรกับความพิเศษ จะต้องเป็นผู้ที่มีความพิเศษเช่นกัน

เครดิตจาก : พศิน อินทรวงค์